The news is by your side.

Ασπρόμαυρο πολιτικό δράμα

0

Από τα σχολικά θρανία στα φοιτητικά αμφιθέατρα, σε σεμινάρια, συνέδρια, παρουσιάσεις, ό,τι τέλος πάντων απαιτεί πολύωρη παρακολούθηση και μας βρίσκει με ένα μπλοκ σημειώσεων μπροστά, είναι σαν να μας προσκαλεί να σκιτσάρουμε· περισσότερο ή λιγότερο αφηρημένα, αδέξια ή πιο επιτυχημένα. Οταν όμως ο σκιτσογράφος του σημειωματαρίου είναι πραγματικός καλλιτέχνης, το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον. Πόσο μάλλον αν το «ατελιέ» –έστω το αρχικό– είναι η Βουλή και τα πρόσωπα των εικονιζομένων οι πρωταγωνιστές του πολιτικού βίου.
Η έκθεση με τίτλο «Πολιτικά σχέδια» του Δημήτρη Σεβαστάκη, που παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό στο βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (έως 31/10), περιλαμβάνει πολλές γνώριμες φιγούρες, τις οποίες ο Ελληνας καλλιτέχνης και τέως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε να σκιτσάρει στα έδρανα του Κοινοβουλίου. «Μόνο όμως εκείνες που παρουσιάζουν καλλιτεχνικό ενδιαφέρον», όπως μου λέει χαρακτηριστικά στο τηλέφωνο. «Για εμένα είναι μόνιμη συνήθεια, από τα μαθητικά χρόνια, όταν ακούω κάποιον, αυθόρμητα ξεκινάω να τον σκιτσάρω, ειδικά όταν έχει ένταση στον λόγο του».

Ο πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας και ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας.
Στα σκίτσα της έκθεσης βλέπουμε πρόσωπα από όλες τις παρατάξεις, τα περισσότερα συνοδευμένα από τίτλους που παραπέμπουν σε κάποιο συναίσθημα ή μια ιδιαίτερη στιγμή, είτε με πολιτικό είτε με άλλο περιεχόμενο. «Παρατηρώντας προσεκτικά τους πολιτικούς βλέπεις πως, όταν φύγει αυτός ο μανδύας της φιλαρέσκειας και το προσωπείο της σιγουριάς, εκείνο που μένει είναι η ανασφάλεια, οι φόβοι. Αυτό έβρισκα πιο ενδιαφέρον να καταγράψω: τις στιγμές που κάποιος αμύνεται, που δείχνει ένταση, αγωνία, απελπισία. Ολο αυτό είναι σαν αρχαία τραγωδία. Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, στο σκίτσο του είναι πολύ πιεσμένος, σκυφτός, με παραπανίσια κιλά, καμία σχέση με την ποπ εικόνα που έχουμε συνηθίσει. Ηταν το 2016, που τον βάραιναν ακόμα όσα είχαν προηγηθεί. Το ίδιο και ο Μητσοτάκης – τον σκίτσαρα το 2017, όταν ακόμα δεν είχε επιβληθεί στο κόμμα, είχε μεγάλη αμφισβήτηση και έβγαζε έναν θυμό, μια μεγάλη αγωνία».

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και η Ντόρα Μπακογιάννη. 
Η περιγραφή του Δημήτρη Σεβαστάκη θα μπορούσε πράγματι να αντιστοιχεί σε κάποιον δραματικό μονόλογο, οδηγημένο ωστόσο πάντα από τις διαθέσεις του μολυβιού. Οπως επισημαίνει ο ίδιος στο συνοδευτικό σημείωμα της έκθεσης: «Το σχέδιο “απαιτεί”, υποβάλλει, καθοδηγεί σε λύσεις, και το πρόσωπο σχεδόν ακολουθεί, υπακούει στην πλαστική ανάγκη» αλλά και «ο χαρακτήρας του προσώπου υποβάλλει, και η γραμμή, ο τόνος, πειθαρχούν».
Οσο για το ποια πρόσωπα του κίνησαν περισσότερο το ενδιαφέρον: «Σχεδόν όλα με τις αντιστίξεις τους. Ο Στουρνάρας με τον Δραγασάκη, ο Κοτζιάς με τον Γερουλάνο, ο Ντράγκι με έναν ιθαγενή της Κεντρικής Αφρικής. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν τους έχω βάλει, αλλά είναι φοβερές μορφές, όπως ο Μπαλαούρας, που μοιάζει με παλιό Τεξανό…».

Leave A Reply

Your email address will not be published.