«Έτσι είναι, άν έτσι νομίζετε» (διαφορετικά,κάντε ένα google), στο Θέατρο «Τόπος Αλλού»

Written by on 17 Δεκεμβρίου 2018

Την τιμητική του φαίνεται να έχει ο νομπελίστας Σικελός συγγραφέας Λουίτζι Πιραντέλο στις φετινές αθηναϊκές θεατρικές σκηνές και καθόλου τυχαία. Αν και γεννημένος το 1867 και με την πρώτη του θεατρική παράσταση να ανεβαίνει το 1910, η δραματουργική τέχνη του πρωτοπόρου αυτού συγγραφέα δεν μας αφήνει ανεπηρέαστους ακόμη και στη σύγχρονη εποχή. Στα πιραντελικά έργα δεν συναντάμε την απόλυτη αλήθεια, αλλά μια διαδικασία σύγχυσης των ορίων μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης, μια πάλη μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι. Ο Πιραντέλο, επηρεασμένος κι από τα προσωπικά του βιώματα με την ψυχική ασθένεια της συζύγου του, πραγματεύεται το ζήτημα της αντικειμενικότητας της αλήθειας και της αντίληψης μέσα από παιχνίδια ρόλων που υιοθετούν κι εναλλάσσουν οι ήρωες ανάλογα με τις ανάγκες τους και ασφαλώς τα πρόσωπα με τα οποία αλληλεπιδρούν.
«Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε», ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του σημαντικού αυτού θεατρικού συγγραφέα βρέθηκα στην πολύ ευχάριστη θέση να παρακολουθήσω στο θέατρο «Τόπος Αλλού», σε διασκευή και σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή.
Η υπόθεση του έργου αφορά την οικογένεια Αγκάτσι, η οποία φέρνει τρομερή αναστάτωση στην μικρή κοινωνία μιας περιοχής. Η κυρία Φρόλα (Μάνια Παπαδημητρίου) και ο κύριος Πόντζα (Νίκος Καραστέργιος) γίνονται το επίκεντρο της προσοχής, της περιέργειας αλλά και μιας εμμονικής τάσης των κατοίκων να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από τις συμπεριφορές τους. Στο πρόσωπο του Λαουντίζι (Γιάννης Λασπιάς), τον θείο της γειτονικής οικογένειας, συναντάμε τον ίδιο τον Πιραντέλο, που κάνει επί σκηνής το κοινωνικό του πείραμα, δοκιμάζοντας τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου. Η επιλογή των ηθοποιών για την ενσάρκωση των τριών αυτών ρόλων ήταν παραπάνω από επιτυχημένη.
Καθοριστικό στοιχείο της παράστασης, η σύμπλευση του Πιραντέλο με τον Αινστάιν – δεν θα μάθουμε ποτέ βέβαια πώς θα αντιδρουσε ο εβραϊκής καταγωγής Αϊνστάιν στο ενδεχόμενο μιας συμπλευσης με τον Πιραντελλο, αν αναλογιστουμε την πολιτική του τοποθέτηση- Παρακολουθούμε την συλλογιστική πορεία του Αινστάιν, μέσω του Λαουντίζι, ο οποίος με βάση τη θεωρία της σχετικότητας μας εξηγεί πως όταν μια μεγάλη συμπαγής μάζα καμπυλώνει τον χωροχρόνο της, όλα τα μικρότερα αντικείμενα συμπαρασύρονται από αυτή και την περιτριγυρίζουν. Στο έργο αυτό του Πιραντέλο, η θεωρία της σχετικότητας συναντά εφαρμόζεται και στο κοινωνικό σύμπαν. Παρακολουθούμε δηλαδή την περίπτωση όπου άνθρωποι αξιόλογοι, με προσωπικότητα που ξεχωρίζει, να έλκουν γύρω τους όλες τις ελάσσονες περιπτώσεις ανθρώπων που λειτουργούν ως ετερόφωτες, δεν έχουν κάτι να επιδείξουν για τον εαυτό τους και τροφοδοτούνται μέσα από τις ζωές των άλλων, φτάνοντας ως και σε κανιβαλιστικές συμπεριφορές.
Μέσα από εξαιρετικές ερμηνείες των εννέα ηθοποιών αναδεικνύεται η ανάγκη των ανθρώπων να ανακαλύψουν την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις ενέργειες και τις ομολογίες των κεντρικών ηρώων, οι οποίες καταλήγουν κάθε φορά σε αδιέξοδο. Αναζητούν να τοποθετηθούν απέναντι στα πράγματα κι όμως αντιμετωπίζουν ένα χάος, όπου δεν μπορούν να είναι σίγουροι για τίποτα! Το χιούμορ του Πιραντέλο κυριαρχεί στην παράσταση και παράλληλα ο έντονος προβληματισμός για την υποκειμενικότητα της αντίληψής μας για τα πράγματα. Ποιος λέει την αλήθεια, ποιος είναι τρελός ποιοι είμαστε, ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε και τι νομίζουν οι άλλοι για εμάς πως είμαστε είναι ερωτήματα που ανοίγουν ρωγμές στην έννοια της καθολικής αλήθειας και της προσωπικής ταυτότητας του καθενός! Έτσι είναι…. αν έτσι νομίζουμε.. η θεωρία της σχετικότητας συναντά τη σχετικότητα της αλήθειας σε μια παράσταση που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Εξέχοντα ρόλο διαδραμάτισε παράλληλα και η κινησιολογία των ηρώων, (Annia Giniewska, Marek Kosciolek) καθώς ανέδειξε όλους τους ρόλους ξεχωριστά αλλά και συλλογικά, ως όχλο- μάζα γύρω από το αντικείμενο του ενδιαφέροντος.
Ενδυματολογικά ενώ οι ήρωες μας θυμίζουν έντονα χαρακτήρες μιας εποχής του περασμένου αιώνα, με τα εντυπωσιακά τους κοστούμια και καπέλα, σκηνογραφικά βλέπουμε να αιωρούνται εντυπωσιακά σε καρότσια πάνω από το σκηνικό και να προσέρχονται ομαλά σε αυτό με τη σειρά εμφάνισής τους, χωρίς αυτό όμως να υπερκερνά το ενδιαφέρον μας στην εξέλιξη του έργου (σκηνικά και κοστούμια η Μίκα Πανάγου).
Συμπληρωματικά βίντεο από ανταποκρίσεις για την εξιχνίαση της «αλήθειας» προσθέτουν ευχάριστη νότα στο πλοκή του έργου.
Πρόκειται για μια παράσταση που συνδυάζει ένα πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρον κείμενο, με μια πολύ επιτυχημένη απόδοση από όλους τους συντελεστές της. Μην τη χάσετε.

Σκηνοθεσία, απόδοση και διασκευή κειμένου : Νίκος Καμτσής
Σκηνικά κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική σύνθεση/Επιμέλεια : Χρήστος Ξενάκης
Κίνηση : Annia Giniewska, Marek Kosciolek
VIDEO: Γιώργος Αλεξίου, Anna Giniewska
Παίζουν : Μάνια Παπαδημητρίου, Γιάννης Λασπιάς, Νίκος Καραστέργιος, Πασχάλης Μερμηγκάκης, Λαμπρινή Θάνου, Άντα Κουγιά, Δημήτρης Νικολόπουλος, Ασημένια Παπαδοπούλου, Βίκυ Αθανασίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
2108656004, 2108679535
www.topos-allou.gr

Μυρτώ Παπαϊωάννου 

Κριτικός Θεάτρου 


Reader's opinions

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


8935 views
10814 views
8954 views
6325 views
2497 views
6312 views
846 views
6315 views
11054 views
317 views
6324 views
1028 views

(((((ARTgr Radio)))))

Για τον Πολιτισμό & τις τέχνες

Current track
TITLE
ARTIST